สภาร้อยเกาะ

สิ่งที่น่าเป็นห่วงอย่างยิ่ง สำหรับ เกาะสมุย คือ กระแส ทุนนิยม ที่ไหลเชี่ยว อย่างรุนแรง เข้าสู่ เกาะสมุย

ตอนนี่ หลายคน มีแต่คำถามว่า เป็นอย่างไร? แขกเยอะไหม? ซึ่งเป็นการคิดคำนวณ รายรับ เพื่อมาหักรายจ่าย ของกิจการ อันรวมไปถึง เงินดอกเบี้ย ธนาคาร และ รายจายอื่นจิปาถะ

นักธุรกิจ ท้องถิ่น กว่าจะเสาะหา แหล่งเงินทุนได้ ก็จะเจอกำแพง ของ ดอกเบี้ย  ต่อมาก็จะเจอ ปัญหา จากบุคลากร เพราะบุคลากร ที่มีคุณภาพ ย่อมไม่ต้องการ อยู่ องค์กร ที่เล็กๆ เพราะไม่แน่ว่า อนาคต ของตนเอง จะมั่นคง ขนาดใด มีกี่คน ที่จะถามว่า ประชาชน หรือ คนพื้นถิ่น ที่ไม่มีที่ดิน แปลงสวยๆ จะอยู่อย่างไร? ค่าครองชีพ ที่เพิ่มขึ้น เป็นผลกระทบ จากการท่องเที่ยว แต่เขาได้รับ อะไร? บ้างจากการท่องเที่ยว เมื่อเขาไม่ได้มีส่วนร่วม รายรับ จากมะพร้าว ลูกละ 2 บาท จ้างคนเก็บอีก ลูกละ 1 บาท ก็หาคนสอยไม่ค่อยจะได้ แล้วจะให้เขาทำอย่างไร? รอวัน ที่ขายที่ดิน ได้ใช่ไหม? แล้ว อพยพ ออกจากเกาะสมุย ไป เพื่อไปสู่ จังหวัด ชุมพร เพื่อต่อสาน อาชีพ เกษตรกร ต่อไป...

ตอนนี้ สังเกตุได้ ที่ดิน แปลงสวย อยู่ในมือ ของ นักลงทุน จากเมืองนอก ซื้อเอาไว้ แล้วเตรียมจ้ดสรร ขายต่อให้ กับลูกค้า คนต่อไป นี่คือการ ล่า อาณานิคม สมัยใหม่ หรือเปล่า? โดยใช้เงินตรา เป็นอาวุธ

ข้าพเจ้า อยู่เกาะสมุย มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2519 ตั้งแต่ มีรถเก๋ง บนเกาะสมุย 2 คัน ปัจจุบัน รถบนเกาะสมุย ติดมีวันเวย์ มีไฟแดง ประวัติศาสตร์ 30 ปี ที่ถูกบันทึกไว้ว่า ใครอยู่เฉวง เป็นพวก ล้าสมัย พวก ล้ำสมัย ต้องอยู่ที่ หน้าทอน ปัจจุบัน ใคร ไม่อยู่เฉวง ล้าสมัย เพราะ เฉวง มี เทสโก้ โลตัส มี หาดยาว 7 กิโลเมตร มีธุรกิจ หมื่นล้าน รอ ผู้มีความสามารถ ในการขุดทองอยู่ สนามบิน อยู่ห่างเฉวง เพี่ยง 7 กิโลเมตร ในการ ทำธุรกิจ ถือว่า ได้เปรียบ ด้านศักยภาพ เป็นอย่างมาก แต่ในกรณี เดียวกัน แผ่นดิน ก็มีราคาแพง เป็นทองคำ สมัยผม มาอยู่ใหม่ๆ ราคาที่ดิน ไร่ละ 1 หมื่นบาท ถือว่า แพงที่สุด ในหาดเฉวง ปัจจุบัน มีที่ดินบนหาดเฉวง บางแปลง เสนอขาย กันในราคา ไร่ละ 100 ล้านบาท โอ้ มันยอดมาก พระเจ้าเงินตรา พี่น้อง แตกกระจัดกระจาย กัน ไม่สามารถ ประนีประนอมกันได้ ก็เพราะ เงิน ตัวเดียว โดยความเป็นจริงแล้ว ประเทศไทย เราย้อนหลัง ไปประมาณ 200 ปี เราก็มีคน เป็นจำนวนไม่มากนัก ที่รู้จักเงิน เพราะ การค้า ของเรา คือการ แลกเปลี่ยน แต่เมื่อมีเงิน มาเป็นตัวกลางในการ กำหนดค่า คุณค่า ทางจิตใจ ก็ถดถอยหายไป

  ข้าพเจ้า จำได้ เมื่อวัยเด็ก ถ้าเรามีของอะไร? ที่ดีดี  เราจะคัดสรร เอาไปถวาย ให้ พระ หรือ เอาไปให้ ญาติผู้ใหญ่ ปัจจุบันนี้ การจะขอน้ำใคร?ดื่มสักครั้ง เพื่อแก้คอแห้ง ก็ไม่แน่ใจ เสียแล้ว ว่าจะมีคน ให้ด้วยความสุข ในการให้

ดึงข้อมูลจาก "http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%9E%E0%B8%B9%E0%B8%94%E0%B8%84%E0%B8%B8%E0%B8%A2:%E0%B8%AD%E0%B8%B3%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%AD%E0%B9%80%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%B0%E0%B8%AA%E0%B8%A1%E0%B8%B8%E0%B8%A2". หมวดหมู่: บทความประเทศไทย